تبليغاتX
خودِ خودِ من
جمعه 1388/02/11
شاید که میوه زمان است

و اعتبار حریمش به پیشینه ای است از

 دادن، گرفتن، خندیدن و گریستن

شاخساری است که بیدرنگ به شکوفه نمینشیند

و دیر زمانی میگذرد گلستانی شود

سرشار عطر و رنگ

و هیچ معنایی جز ایمان ندارد

ایمان و اعتقاد و احساس به کسی،به چیزی

و پیوسته همسفر اشتیاق است

به تحمل و شادمانی

و گاه درد است...ء

نوشته شده توسط خودم در 0:25 قبل از ظهر | |