جمعه 1388/02/11
شاید که میوه زمان است
و اعتبار حریمش به پیشینه ای است از
دادن، گرفتن، خندیدن و گریستن
شاخساری است که بیدرنگ به شکوفه نمینشیند
و دیر زمانی میگذرد گلستانی شود
سرشار عطر و رنگ
و هیچ معنایی جز ایمان ندارد
ایمان و اعتقاد و احساس به کسی،به چیزی
و پیوسته همسفر اشتیاق است
به تحمل و شادمانی
و گاه درد است...ء
نوشته شده توسط خودم در 0:25 قبل از ظهر | |
