یک ملت ، این همه آدم باید پنج شنبه را روزه می گرفتند و گناه کبیره میکردند ـ آخه می گن تو این روز روزه گرفتن گناه کبیره است ، گناهش که پای خودشون ـ به خاطر اینکه شاید یک نفر به دلایلی نمی خواست در نماز عید فطر پنج شنبه شرکت بکنه و فرجه ای می خواستند شاید با رایزنی بتونند راضیش کنند تا در نماز شرکت کنه.آخه مگه میشه شخص دوم مملکت در نماز با شکوه عید فطر نباشه، همونی که چند سال پیش از خاتمی پرسید جای من کجاست و خاتمی یک قدم عقب رفت و حالا دوباره همون سوالش رو از شخص اول مملکت پرسید : جای من کجاست؟  و او هم بهش اشاره کرد کنار من ! و شاید تا چند وقت دیگه جلوی من آدم چه می دونه!!! چه خبره اون از ناطق حرفه ای ـرئیس جمهور محبوبمون ـ که از روی نوشته هم که می خونه از خودش استعداد به خرج می ده و دولت اسرائیل رو اسرائیل می خونه این هم از این ....حالا "جای من کجاست".

 بی گمان آن شب که دنیا آمدم           آسمان هم این چنین افسرده بود  

 ماه در اوج یأس و تیرگی                     گل نبود، برگ هم پژمرده بود

چشم های پر ز اشکم را ببین               شاید آنشب آسمان هم می گریست

قلب سنگین و همیشه مرده ام             وارث دلتنگی و افسردگی است؟!

خوب می دانم روز مرگم                باز آسمان خواهد گریست                       

ساکت و خاموش مدفون می شوم       کس از خود می پرسد که کیست؟

     من رهایم              آزاد

                                            و با باد مست هلهله می کنم

             های!!

                          ای کف بر لب آورندگان

                           ای شتران مست شهوت

                                                             مرا بنگرید

                                                              های بنگرید

             آدم لب هایم را بوسید

                                               و من شکفتم

                                                بر عرصه عصیان گندم زار

                       من گندم شدم

                        عرقی و سرخی      لب هایی که از گزش لب هایش

                                                                              سخت می لرزند

             آدم
                    آن همه ی من

                    مرا در آتش لب هایش               از نو آفرید...

                    چشم هایم را که در چشم هایش باز کردم

                    گندم از برهنگی ام رویید
                                                          و او صدایم کرد
                                                                                    حوا !!!