فکر کن از این دیوار ها خسته شده باشی، از اسارت در محدوده های تنگ خودت ...

   فکر کن دلت هوای آزادی کرده، نه از آن آزادی که فقط مجسمه ای است و به درد سخنرانی و شعار می خورد.

   فکر کن دلت از رنگ ها گرفته باشد، از تظاهر ها و فقط دلت هوای بی رنگی کرده باشد.

   فکر کن یه جورایی حوصله ات از این حرف ها سر رفته باشد و دلت بخواهد دنبال کسی باشی تا سرت رو روی شانه هایش بگذاری و ...

 کسی که صدات رو بشنود و جوابت را بدهد.

 دوستی که روی زمین خانه ای داشته باشد نه از جنس دیوا ر بلکه از جنس فضای باز و حس کنی صاحب خانه نزدیک است نزدیک به طوری که ...

خانه ی بی رنگ، آزاد، نزدیک مثل خانه ی ...

حتی حسرتش هم شیرین است...

  ترانه های باد را می کشتم

            با نیزه کهن خشم!

   شاید اگر نبودی

   همه افسانه ها را

       به زنجیر می کشیدم

                 و مسیح را به صلیب

                  این همه را بی تو آموختم!

       آری بی تو

          می رفتم تا انتهای نبودن و

                                              هرزگی

      شاید اگر نبودی                               و

               لورکا نبود و چهره اش                   درد

                                  اینگونه

                      دگرگون در عمق چشمان و

                                    سیاهی موهایت

                        که به مهتاب سجده می برند...

       شاید اگر نبودی

                 نبودم    اینگونه

                             عاشق و سبکبال

                                                   و

                                                      فراموشکار

                 و قلبت را ضرب نمی گرفتم