تبليغاتX
خودِ خودِ من
سه شنبه 1388/08/05

 آخرین ساعت‌های پنجم آبان هشتاد و هشت، و آخرین ساعت بيست و سه سالگی من، سالی را که امشب دقیقا ساعت دوازده شب تمامش می‌کنم، مثل یه دوره از سال‌های بچگیم از بهترین سال‌های زندگیم بود. یه چیزی به اسم فکر و یه چیز مهم‌تری به اسم راه در وجودم تثبیت شد.

  اما ... یه چیز مهم‌تر .. خوب می‌دونی در زندگی بعضی آدم‌ها هستن که توی زندگیت هستن‌ها ولی بود و نبودشون فرقی نداره یا مثلا بعضی آدم‌هایی که دلت می‌خواد تو زندگیت داشته باشیشون ولی نداریشون يا از دست داديشون ولي دوست داري داشته باشيشون، اما خوب بايد اعتراف کنم این سال برای من يك كم فرق داشت ... آدم‌هایی که قبلا فقط رد می‌شدن، ناخودآگاه برای هم پررنگ شدیم یا آدم‌هایی که اصلا نبودن! بی‌بهونه با محبتشون دوستي رو برام پر معنا تر کردند، از بودنشون متشکرم ... می‌دونم که نیازی به اسم بردن نیست چون تک تکشون خودشون رو می‌شناسن و می‌دونن.

سال پرفشاری بود از اين لحاظ كه دغدغه هام بيشتر شد، دوباره دارم بر ميگردم به فكر كردن، كلنجار رفتن و بازبيني عقايد! نمی‌دونم حتی به اندازه‌ی چند سال فکر کردم يا بايد فكر كنم ... اما در کنارش ياد گرفتم  بروز بدم، فرار نكنم، رك باشم  به اندازه ی تمام این سال‌هایی که هیچ‌وقت نمی‌شد بی دغدغه شب زنده‌داری کرد، سپیده‌ زدن‌ها رو دیدم، تو این انتظار سپیده زدن‌ها شاید بارها خواستم از گم شدن تو سیاهی شب بی‌بهونه لذت ببرم و فهمیدن بعضی چیزها مثل تجربه طعم هاي جديد!! ... و هرچه باشد همه‌ی این‌ها معنای  بیست و سه سالگی ( دو و سه در كنار هم) که دیگه هیچ‌وقت تکرار نمی‌شه.

 این سال برخلاف سال‌ های قبل که از اول آبان يا شايدم از مهر شروع می‌کردم به روزشماری ، اين كار رو  نكردم ، یعنی نمی‌خواستم و نفهمیدم کی شروع شد و كي چه قدر زود گذشت. بايد اعتراف کنم که سرسختانه سعی می‌کردم این روز‌های آخر رو کش بدم شايد منتظر يه اتفاق بودم، يه اتفاقي كه با همه چيز فرق داشته باشه، غير منتظره! اما ميدونم كه ...

فكر ميكنم روز تولد هیچ فرقی با روزهای دیگه نداره، مثل همیشه می‌تونی قهوه‌ات رو درست کنی و چاي بخوری ... تلفن‌هاتو جواب بدی، به دوستات زنگ بزني وآخر دوره كه ميشه و قبضت مياد تازه بفهمي كه واااي چه قدر حرف زدي و بيشتر اينكه بقيه چه قدر به حرفات گوش دادن يا شايدم برعكس! مثل همیشه می‌تونی بدون بهونه شاد باشي و بخندي و باز شايدم برعكس ... مثل همیشه می‌تونی لم بدی و کتاب بخونی و وسط كتاب يهو بفهمي كه تو يكي از اون شخصيت هاي كتاب يا نويسندش نيستي! ... مثل همیشه سعي كني كه شب زنده دار باشي اما وسط مهمترين جا خوابت ببره! يا حرف زدن با يكي خواب رو از سرت بپرونه... مثل همیشه از دیدن یه فیلم خوب يا يه آهنگ قشنگ لذت ببری ... و مثل همیشه از داشتن چیزهایی به خودت افتخار کنی ... و حتی چیزهایی باشند که سرسختانه بخواهند تو را رنج بدهند اما خوب می‌دونی که مثل خوردن یه قهوه‌ی بدون شكر كه باز هم برا من خوشاينده... اما ... البته با تولد می‌تونيم یه شروع تازه را بهونه کنيم و در نهایت بیست و سه تا شمع را به افتخار بیست و سه خطی که زندگی کرده‌ام فوت کنم و دوباره به دنیا خوش بیام تا آرزوهام برآورده بشه.

پس در كمال خود شيفتگي ميگم زادروزم خيلي خيلي مبارك.

پی نوشت یک: جشن شروع شده  .

پی نوشت دو: خيلي شاد باش.

پي نوشت سه: روز تولد "من" روز تولد يه پديده ديگه هم هست( ا.ن) (البته اين رو پارسال يي از دوستام با تبريك تولد بهم گفت) يعني اينكه خدا خواست قدرتشو نشون بده و تو يه روز دو تا پديده رو خلق كنه يكي از اون طرف يكي هم مثل من تا قدر من رو بيشتر بدونيد و به قدرت خدا ايمان بيشتري پيدا كنيد !!

نوشته شده توسط خودم در 11:58 بعد از ظهر | |
جمعه 1388/02/11
شاید که میوه زمان است

و اعتبار حریمش به پیشینه ای است از

 دادن، گرفتن، خندیدن و گریستن

شاخساری است که بیدرنگ به شکوفه نمینشیند

و دیر زمانی میگذرد گلستانی شود

سرشار عطر و رنگ

و هیچ معنایی جز ایمان ندارد

ایمان و اعتقاد و احساس به کسی،به چیزی

و پیوسته همسفر اشتیاق است

به تحمل و شادمانی

و گاه درد است...ء

نوشته شده توسط خودم در 0:25 قبل از ظهر | |
یکشنبه 1388/01/30
...
سردرگمم

خسته

كلافه

 انبوهي از نگراني

از اين همه دور انديشي

شايد...

با حال از دست رفته

و تظاهر به بودن حال!!!

چندي است

در فرصت كلبه استراحت

ماندگارم

راهي مطمئن را دنبال!

از اين سكون

به دنبال مقصدي تنها

محكمه اي با خويشتن

اي دور!!

نزديكتر بيا

پي نوشت 1: نميدونم چرا الان اينجا نوشتم با وجود اينكه هنوزم معتقدم يه مرداب اصيل شده و به يه جاي جديد احتياج دارم.

پي نوشت 2:تصميمم برا دوباره نوشتن جديه ! تا يكي ديگه راه بيفته شايد اينجا گذاشتمشون، شايد!!!

پي نوشت 3: خسته ام از اين همه دورانديشي نزديكتر بيا

 

نوشته شده توسط خودم در 1:32 قبل از ظهر | |
یکشنبه 1386/06/04
سراب
دستهام را دراز مي كنم
درازتر
فقط يك كم ديگه
دارم ميگيرمش
صبر كن
تنهايي و دل تنگيهام
كه مي خواستم با حضورت قسمت كنم
چرا هر وقت يك كم اميدوارم مي كني دوباره بعدش ...
واقعا چرا.
مي دوني اين صدا چند وقته كه منتظره
مي دوني ديگه غبار خاطره ها ان قدر زياد شدن كه ديگه ديده نمي شن
مي دوني اون كوچه ها ديگه سرد و خالي شدن
مي دوني قدم هام ديگه خسته و برهنه شدن
مي دوني
شايد مي دوني
شايدم به روي خودت نمياري
آخه مي دوني اين روزا خيلي ها خيلي چيزا رو به روي خودشون نميارن
شايدم نمي دوني...؟
پس اون رسم خوشايند مثل بقيه فراموش شده
من حق گفتنش رو ندارم ..آره مي دونم
اما ان دفعه تو فراموشش كردي
راستي
به خاطر يه چيزي ممنون
خيلي
نمي دونم اين رو كي قراره بگيري
راستي
من هنوز منتظرم
من نمي تونم كاري كنم وگرنه منتظر نمي موندم
نمي دونم
شايدم مي تونم
نذار يه سراب ديگه بشن

نوشته شده توسط خودم در 2:5 قبل از ظهر | |
سه شنبه 1386/05/16
؟
تنهاست و

غمگین و پر از اندوه برگ و باران

سرشار از پرسشی گنگ و درد آور

باد

غوغا می کند

و

باری هوس آلوده

را آغاز

من کیستم

ای

قدرت ناپیدای بودن من !

من کیستم

بر صحنه ناپیدای زمان

کلامی شاید نقش بست

 

نوشته شده توسط خودم در 11:17 بعد از ظهر | |
دوشنبه 1386/04/25
رسول..رسالت
در ابهام بود و خیال 

                   یا عجز بشر از حکایت های دیرین آفرینش

                                                                در اوج بود و خیال

                                                                            که تو زاده شدی

منم این فرزند خلف آدم                                                   بر دستان گشاده خداوند

                 که عصیان می کنم

                              از همه نگاه های کینه جویان

                                                    از شما که به دندان

چشمان خسته را رمقی نیست                    عشق را می نمائید

                    تا رطوبت باران را بچشند!                        و گزافه می گویید

                                          تو همه حضوری                     هر دم فریاد بر می آرید!

                                                    و غرقه در عشق

                                                                     جامه ای تو

سحر انگشتان طبیعت                                                  بر تنشان می کنی

                    داروی چشمان زخم خورده است!

                                                   دستهای گشوده ات

                                                                        باران از

ای هوس دیرین ملکوت !                                             چشم هاشان می رویاند

                       ای حضور آدم و ابراهیم

                                            ای هم آغوشی کثرت و وحدت !

 در ابهام بود یا خیال

                   در اوج عجز من از آفرینش

                                         حکایت های دیرین حیات

 که در قلبم

                زاده شدی

                            با هیاءتی دگرگون

                                              و صدایی بس شگرف

                                                              که خدا به مبارزه می طلبد

بخوان !                                                                           ای فرزند خلف آدم !

         رسالتت را دوباره بر من بخوان

                                      هر چند خواندن نمی توانی !





نوشته شده توسط خودم در 0:32 قبل از ظهر | |
یکشنبه 1386/04/17
بازم برعکس!!!
کافه تیتر پلمپ شد ...اون هم در روز ۱۶ تیر ۸۶ برابر با ۷ جولای ۲۰۰۷ (۰۷/۰۷/۰۷)

روزی که همه مردم دنیا این روز را خوش یمن ترین روز سال می دانند !!  کافه تیتر تعطیل شد...

نمیدانم چرا همه چیز در این جا برعکسه... یکی از بهترین کافه های تهران . تازه داشتم بهش عادت می کردم .

حیف !!  خیلی چیزا توش یاد گرفتیم...

نوشته شده توسط خودم در 0:55 قبل از ظهر | |
جمعه 1386/04/08
N0 Name

پرده اول

زمان  8:30 شب

مكان : خارجي توي  فلان خيابون كه خيلي ناراحتي چون مجبوري با خستگي زياد دوستت رو تا دم در خونشون برسوني..! بارون خيلي قشنگي هم مياد اما تو حال و حوصله لذت بردن ازش رو نداري چون همين الانه كه بشيني و زار بزني از اينكه امتخان داري و هيچي هم نخوندي ...سعي مي كني اصلا بهش فكر نكني مثلا فكر خودتو با اتفاقات خوبي كه افتادن يا قرار بيفتن مشغول كني اما آخرش هم نمي توني به هيچ چيز فكر كني چون تو يه خيابون پرت كه اصلا انتظارش رو نداري پشت پاركينگي از ماشين هاي روشن گير مي كني ديگه كلافه ميشي و پرنسيپ هاي اخلاقي هميشگيتو ميذاري كنار و .... كاري كه هرگز نكرده

يهو چشم هاي بغل دستيت رو مي بيني كه از شدت گردي  روي چشم هاي ارشميدس ( جغد مرلين در شمشير در سنگ ) رو هم كم كرده ...

و شروع مي كنن به تحليل و بررسي و مناظره در رابطه با فلسفه وجودي چنين ترافيكي در اين برحه از زمان و مكان :

امكان اول : تصادف

اولي به دومي : نه امكان نداره اينجا ان قدر پهنه كه تصادف بندش نمياره

امكان دوم : ايست بازرسي كه تا همين چند وقت پيش معمولا كمي جلوتر برقرار مي شد

  دومي به اولي :  نه يه مدتيه كه D.H.L زورکی جوونا به بهشت رو بی خیال شدن.                                                                                       

امكان سوم  ( استفاده چند گانه از استلزام منطقي براي توجيه قضيه مورد بحث ) :

  اولي  به    به دومي :آهان پس چون D.H.L منتفی شده اين چند روزه هم اون قضيه هوا مثل توي تنورك پخت 2000شِده ملت كف و خون قاطي كردن با اولين بارون ريختن بيرون عشق و حال !  براي همينه خيابونا ان قدر شلوغه !                       

دومي به اولي : م م م م م م  ام ام ام ام ام ام  .....ِگمون نكنم....نمي دونم .

امكان چهارم : اتفاق خارق العاده اي كه ما ازش سر در نمياريم .

بی خيال میشين و ميپيچی تو کوچه ی خونه ی دوستت

 بعد از پياده کردنش وقتی به شلوغی ( دقت شود اينبار از حالت ترافيک در آمده و کمی هرج و مرج با آن ممزوج شده است ) ميرسی، به دلخواه يکی از حالات زير برايت رخ می دهد:

۱-خونتان به جوش می آيد

۲-قاطی می کنید.

3- زير لبی به مردم علاف و بيکاری که 11 شب الکی خيابونا رو شلوغ کردن فحش ميدين
4- بووووووووووووووووووووق....
5- ماشين خاموش، صندلی به حالت دراز کش، پای راست روی پای چپ، ترجيحا نوک کفش از لبه پنجره بيرون استراحت ميکنيد تا بيشتر از اين جوش نياوريد
6- پس از اعمال کردن بند 5 : ناگهان دردی در قفسه سينه خود احساس می کنيد، اين درد به شانه شما تسری پيدا ميکند و الباقی قضايا...
(شما به علت سکته قلبی فوت ميشويد ( خوب معلومه چرا ! تو اون ترافيک آمبولانس فردا صبح هم به شما نميرسه) ) 

اما نه الان گوشي موبايلت زنگ مي خوره ميبيني باباته آخه ظهر كه با هزار بدبختي حاضر شد بهت ماشين بده قرار شد قبل از ساعت 9 خونه باشي و الان ساعت 9:45 است ِ همه اينا در عرض خوردن 2 تا زنگ يادت مياد با ترس و لرز جواب مي دي قبل از اينكه اون چيزي بگه ميگي :

_من الان فلان جامِ   ِ خيابونا شلوغه 4 ساعته تو ترافيكم اصلا نميشه حركت كرد به من چه خوب

 

بابات بر خلاف انتظارت از دستت عصباني نيست

ـ از فردا سهمیه بندی میشه

_ چي؟

_بنزين ديگه!! حالا خوبه ادعاتم ميشه از مسائل اجتماعي با خبري...

_اِ اِ اِ اِ اِ اِ ...

_ راه باز شد زود بيا خونه مواظب خودتم باش.

بوق بوق بوق بوق...

يه نفس راحت مي كشي

كتابتو از كيفت در مياري تا از اين فرصت نهايت استفاده رو ببري چون اين ترم مثلا معدل بالا مي خواي

بالاخره ميرسي دم در خونه ساعت رو نگاه مي كني 11:32 تو اين فاصله مامانتم سه بار زنگ زده ديگه امكان نداره بهت ماشين بدن



 

پرده دوم

فردا شب پرده اول

مكان : خارجي  تو پايتختي كه دارن سعي مي كنن همه رو به زور خفه كنن ( البته اگه كسي پيدا بشه كه بخواد صداش در بياد)

ان دفعه سوار ماشين دوستتي چون بابات ديگه فعلا بابت دير اومدن ديشب بهت ماشين نميده ( يكي از بزرگترين ضرر هاي سهميه بندي)

-   از يك چيز اسمشو نبر ( ب – ن – ز – ي – ن )كه اتفاقا بر حسب اتفاق تو دنيا و هيچ جاي ديگه حتي شبيه ايني كه ما داريم رو ندارن چه برسه خودشو تو اين اندازه مقدار يا شايدم ظرفيت . و چند سالي ميشه كه دارن با فكر كنم لودر دستي دستي خرابش مي كنن

-   مي خوان تغييرش بدن به يه چيز دميده البته با پلنگ پوشا !

-   دقيق تر بگم خيابون هاي اصلي و فرعي .يه طرفه و دو طرفه . باز و بن بست كم مونده تو اتاق خوابمون هم بيان  اين پلنگ پوش ها حالا عاقلان دانند چرا اين كارارو مي كنن

-   شايدم فكر ميكنن قدرتمند اين جنگلن آخه شير جنگل ما... خوب حالا اينا قويترن ديگه  خوب قانون جنگل ديگه...

همه جا ايست بازرسيه

اولي به دومي : دنبال چي مي گردن؟

دومي به اولي : نمي دونم شايد قراره بمب گذاري كنن دنبال بمب مي گردن

اولي به دومي : نه بابا نگاه كن تو ماشينو كه نمي گردن

يه هو اولي هول ميشه

اولي به دومي : گواهينامه داري؟ امشب ديگه نمي خوام بابام بياد كلانتري دنبالم

اين مسئله امنيت ملي هم خودش داستانيه ها....

 

کلیه اتفاق ها، اسامی و مکان ها و زمان ها کاملا واقعی بوده و به هیچ وجه تصادف در تشابه آنها دخالت نداشته است

کلیه اتفاقات مذکور نه به خاطر عدم برنامه ریزی صحیح و به موقع مسئولان معمولارخ داده است، که به خاطر این رخ داده است که اینجا ایران است ايران شايد...

پرده هاي بعدي هم اتفاق ميفته...

* D.H.L :از سریع ترین انواع ارسال پستی در دنیاست.

نوشته شده توسط خودم در 2:16 بعد از ظهر | |